Met twee soms eenzamer dan alleen

Maandelijks houdt David een aantal kwesties tegen het licht. Op een gezonde, maar kritische manier deelt hij zijn persoonlijke visie hierover en neemt jullie graag mee in zijn diepere gedachten. Lees je mee?

Wanneer me vroeger het begrip ‘alleenstaande papa met kindjes’ bereikte, kreeg ik altijd medelijden. Voelde ik plaatsvervangende droefheid. Intense verpersoonlijking. Omdat ik me niet kon voorstellen dat ik ooit in die situatie zou belanden. Maar in de wetenschap dat één op drie koppels scheidt, is de kans dat je zelf ooit erbij bent, groot. Het hoeft geen negatief gegeven te zijn. In ons geval was dat een beslissing die, achteraf bekeken, weloverwogen was. Te laat, dat hoor je me niet zeggen. We hadden die tijd wellicht nodig. Onderweg vergaten we waar we naartoe gingen. Een klassieker. Dé valkuil, blijkt. Gelukkig voor ons, en vooral voor de kinderen, is alles elegant en soepel verlopen. Ieder koos zijn eigen weg. Het gemis, de rust en de herinneringen vonden hun evenwicht. Mag gezegd, eeuwig respect voor de mama van mijn kindjes. En een schouderklopje voor mezelf. We doen dat goed. Geleden leed is verleden leed.

Ik ben niet de persoon die plots bitter of cynisch wordt als het gaat over koppeltjes-gerelateerde activiteiten. Dat vind ik flauw. Veroordelend. Je moet vooral doen wat je gelukkig maakt. En als dat een candle light dinner for two is, met -pakweg- Valentijn, ga gerust je gang. Zolang je bootje drijft. Clichés zijn bewezen waarheden. De lijn tussen camp en kitsch is dun. Erover wordt verrassend beyond. En daarmee weer leuk. Niets mis mee. Bij het schrijven van deze column zijn de restaurants nog dicht. Dus je zal het thuis moeten organiseren. Bubbel zo leuk. Nagerecht inbegrepen 😉

Ondertussen lees je in ieder ietwat wetenschappelijk onderbouwde, gedubbelcheckte media dat single zijn hélemaal van deze tijd is. Om niet te zeggen: het nieuwe hip. Ik neem het met een korrel natriumarm zout, authentiek als ik ben. Toegegeven, alleen zijn, heeft voordelen. En natuurlijk spreken de meest verknochte vrijgezellen niet over de nadelen. Die momenten bewaren ze grif voor zichzelf. In dat vermaledijde donkere hoekje. Jezelf omhelzen is een primordiale horde die je eerst moet nemen. Deze zelfkennis geeft alle toekomstige ridders of ridderessen op witte, bruine of grijs-zwarte paarden een faire kans. Alleen een vrij hart is beschikbaar. Het vormt de soms minder voelbare grens tussen ‘toelaten’ en ‘begeren’. Je wordt persoonlijk gewaar wanneer het deurtje opengaat. Het slot laat de resterende tijd niet zien. Helaas. Geduld is een schone deugd. Ook in de liefde. Vooral in de liefde. Geduld ís liefde. Klaar voor een leuke love interest? Let wel: laat mensen gaan die nog niet klaar zijn om van je te houden. Liebe lässt sich nicht erzwingen. Zorg dat je nooit een achtergrondoptie wordt. Of deel van een emotionele-genezingsstrategie.

Met deze positief gekraakte noot laat ik jullie genieten van elkaar. Van jezelf. Van alles. Of niets. Van ontluikende liefdes, van herontdekte, van wederzijdse, van te veroveren en veroverde harten, van losgelaten zielen, van herwonnen hartstocht, opflakkerende passie, brandend verlangen, van veelbelovende glimlachjes op straat, kruisende blikken, onverwachte aanrakingen, heerlijke geuren, van verdrinken in omarmingen, fonkelende oogjes, behaaglijke stemmen, spannende berichtjes, aangenaam geplaag, veelzeggende stiltes, diepe waters, wandelingen op wolkjes, hand-in-hand over betoverende bospaden, … Maar vooral: laat het stromen. Overdenken is nefast voor de feestvreugde. Daden zeggen meer dan woorden. Het mooiste geschenk ben je zelf. Voor iedereen.

DELEN