Of was het nu lippenstift? Ik weet het niet meer. Wel een interessante aanhef. Wanneer ik mijn eerste grote liefde kuste, bleef er de rest van de dag een aangenaam zeemzoete aardbeiensmaak rondwaren in de mondstreek. Je kan uiteraard meerdere grote liefdes hebben, en ook één grootste. Hier heb ik het over mijn éérste grote liefde, die toen uiteraard de grootste was. Maar ik kan hierover best niet te veel uitwijken, want het ijs wordt erg dun. En mijn veters zijn los.

Het mooiste meisje van de klas

Ik moest er laatst aan denken toen die geur mijn neus kruiste en me time warp-gewijs terugstuurde naar 1985. Ik was jong, mooi en achttien. Nu alleen maar mooi. Ze was het mooiste meisje van de klas. En ver bezuiden en benoorden de kreeftskeerkring. Ze was slim, grappig, had een mooi stemgeluid en ik lag aan haar voeten. Haar lipgloss of lippenstift, ik ben er nog steeds niet uit, gaf me een huiselijk gevoel. Een veilige haven. Als wees kwam dat wel binnen. Ik zat graag op dat liefdeseiland. Een ongeleid projectiel dat op zoek was naar sturing, richting, doel, warmte, structuur, geborgenheid, adoratie. Die lipgloss was een extraatje. Of was het nu lippenstift? …

Met de nodige geurmarketing

Ik vind het leuk om eraan terug te denken. En als dat met de nodige geurmarketing is, very fine by me. Toen creëerde je herinneringen zonder dat je het wist, zonder dan je het doorhad, op natuurlijke wijze. Je was niet bezig met capteren. Je ogen, neus, oren, … waren de recorder. Je zintuigen stonden altijd aan. Tegenwoordig wordt alles op ongevoelige plaat vastgelegd, om dan weer snel te vergeten. En soms per vergissing terug vinden. Alsof genieten vooral één grote verzamelwoede van momenten en beelden is. Niets mis mee, maar nieuwe tijden zijn niet altijd beter. Diepgang wordt in snelheid gepakt. De herinneringen staan nu in de cloud en laten zich uitdrukken in gigabytes, emoticons, selfies, filmpjes. Tik Tak voor volwassenen heet voortaan Tic Toc. Als het niet op social staat, heeft het niet plaatsgevonden.

Alles heeft zijn tijdsgeest

Toch ben ik dankbaar voor die herinneringsgeschenken. Ik koester ze. Ik draag er zorg voor. Ze rusten op een veilige plaats. Ze stijgen in waarde. Het zijn collector’s items. Het is altijd fijn mijmeren over die kleine hoeksteentjes die je jeugd -en met uitbreiding- jeugdliefdes vormgeven, aftekenen, afbakenen, overeind houden. De zuilen van je leven. 

Lipgloss. Of lippenstift. Ik weet het nog steeds niet. Die aardbeiensmaak hoort bij mijn leven. Gaf er glans aan. Beschermde me en leerde me een les. Vertelde me dat je wel eens achteruit mag kijken, ook al zie je niets meer omdat het te ver in het verleden ligt. Koester jouw touchpoints. Die puntjes op je levenslijn zijn aangename rustbankjes voor je ziel. 

Wanneer werd jij nog eens teruggeslingerd naar ver vervlogen tijden? Tikte een heerlijke herinnering je op je schouder? Kreeg je een heerlijk phénomène de déjà vu? Nam geur, smaak, beeld, … je mee naar jouw nostalgisch tijdslot?  

David 

DELEN