Maandelijks houdt David een aantal kwesties tegen het licht. Op een gezonde, maar kritische manier deelt hij zijn persoonlijke visie hierover en neemt jullie graag mee in zijn diepere gedachten. Lees je mee?

Stel: je legt mij op een kopieerapparaat, stelt het in op 50% verkleinen, duwt op start en wat er uitkomt, is mijn zoon. Tenminste, een natuurgetrouwe printversie. Hij luistert soms naar de naam Alexander. Hij is een man van 7. Mensen zeggen vaak: ‘Jouw zoon lijkt sprekend op je’. Een geruststellende gedachte. Vooral: het kan niet korter bij de waarheid liggen. Copy-paste papa-zoon. Weet je wanneer ik het echt zie? Als ik hem in bed steek. En ik moet wachten tot hij slaapt. Eerder kan ik niet weg. Een traditie die hij zelf heeft afgedwongen. 

Gelukkig slaapt hij snel. Het is, op een klein schemerlampje na, haast helemaal donker. Het schaarse licht streelt zijn gelaat. Als een pluizig, licht glooiend landschapje. Ik zie geen details, alleen een wazig gezicht. Alsof je je ogen dichtknijpt en de dingen moedwillig onscherp maakt. Mijn lichte vorm van nachtblindheid fungeert als extra filter. Op dat moment zie ik mijn evenbeeld. Het is altijd een sterkt aha-erlebnis. Alsof ik mijzelf voor de spiegel zie staan, als broekventje. Dan voelt de eer om zijn papa te zijn, nog intenser, nog gelukzaliger, nog trotser. Creativiteit en competitiviteit zitten in zijn genen. Overfocus helaas ook. De appel en de boom. 

Het klikt goed, Lexman en ik. We begrijpen elkaar. Soms zijn we het zwijgend eens, dan weer volmondig oneens, maar altijd twee handen op één ronde buik. Hij is mijn allerbeste vriend. ‘Love you more’ is zijn eeuwige antwoord op al mijn liefdesverklaringen. Het is me een raadsel hoe mensen in staat zijn elkaar zo graag zien. Het bewijs is geleverd. Wij zijn het. Onvoorwaardelijk.

Nu de feestdagen eraan komen, zijn de verlanglijstjes flink gevuld. Voorspelbaar, sowieso. Maar heel consistent. Ik ken mijn pappenheimers. Jongensdingen. En altijd blij met wat hij krijgt van Sint en Kerstman. Laat die magie nog maar even voortduren. Een mooie traditie. Het geluk van een kind is onbetaalbaar. Het hoogste goed. Glimlach inbegrepen. 

Alvast fijne feestjes gewenst.

David

PS: groeten van Lex

DELEN