Mijn zelfhulplijn en ik

Maandelijks houdt David een aantal kwesties tegen het licht. Op een gezonde, maar kritische manier deelt hij zijn persoonlijke visie hierover en neemt jullie graag mee in zijn diepere gedachten. Lees je mee?

 

‘Je moet eens stoppen met steeds zelf brandweer te spelen’, zei een goede vriendin ooit tegen me. Blijkbaar heb ik er een enorm talent voor, persoonlijke problemen in mijn eentje te willen oplossen, blussen zoals je wil, veeleer dan ze te delen met anderen. Omdat ik altijd denk dat ik daar mensen mee irriteer. Omdat ik denk dat men daar geen boodschap aan heeft. Omdat ik vind dat ik geen leuk gezelschap ben als ik een potje wil zeuren, grienen, zagen. Is me zo geleerd. ‘Buikpijn voel je alleen in je eigen buik’, zijn mijn opa altijd. Een goede raad die ik alvast niet in de wind sloeg. Zelfredzaamheid is een eigenschap die ik mezelf heb moeten aanmeten. Willens nillens. Kon niet anders. De reflex met mijn miserie naar anderen te hollen, is er professioneel uitgegroeid. Het lot van een wees mét bestaande, afwezige ouders. Als een dakloze met een dak boven zijn hoofd. Het klinkt erger dan het is. Relativeer ik. Alweer.

Je wordt er wellicht sterker van, maar het bezoedelt je sociale kijk op het leven. Vooral empathie gaat het eerst voor de bijl. En altijd sterk moeten zijn, is ook vermoeiend. Toch is deze ‘one trick pony’ soms handig. Omdat het succes van sommige oplossingen ligt in zelfkennis. Ieder extern advies zou een beslissing beïnvloeden. Vooral als het gaat om keuzes die je emotioneel moét maken, met het hart, met de onderbuik. Het rationele proces gaat doorgaans vlotter over de toonbank en mag eventueel afgepunt worden bij anderen. Raad is altijd goed bedoeld, maar zelden effectief. Ik zeg dit met het grootste respect. Wie vraagt, die krijgt.

Toch waren er veel beslissingen die ik beter met anderen had gedeeld vooraleer ik ze nam. Sommige knopen had ik dan best zelf doorgehakt. Maar structureel ziet de blauwdruk van mijn ‘ik red mezelf wel’-mechaniek er in grote lijnen hetzelfde uit als, pakweg, 35 jaar geleden. Het leeuwendeel raad made by me heeft ertoe geleid dat ik sta waar ik sta. Soms voelt iets aan als opgeven, terwijl dat net ‘verdergaan’ is. Af en toe is verhuizen beter dan puin ruimen. Zéker is dat je nooit mag veralgemenen als je beslissingen neemt. Het verleden biedt geen garantie voor de toekomst.

Misschien maar goed ook. Stel dat je de rest van je leven kende? Akelig. Een mens is niet gemaakt voor dit soort wetenschap, voor dit soort denken. Het lot is een trouwe
gezel die je altijd moet meenemen op levensreis. Draag er zorg voor.
Voor je het weet, durf je de dingen niet meer op je af te laten komen.
Net dat is de zuurstof, de magie van het leven.
Een positieve boodschap. En boodschapper 😉

 

David Aendekerk

DELEN