Een gezellige flapuit met een gouden hart in de vorm van een kat. Greetje neemt je elke maand mee in haar regenboogkleurige wereld en toont dat alles altijd op zijn pootjes terechtkomt, net zoals haar spinnende oogappels Girlie en Glowie. Ontdek haar verhaal, met een knipoog!

Een aantal weken geleden heb ik afscheid moeten nemen van een dierbare vriendin. Ze heeft dezelfde naam als ik en destijds waren we de twee vrolijke blonde Greetjes. Je hebt zo van die mensen, ook al zie je ze maar èèn keer, ze blijven je voor altijd bij. Greetje was daar het perfecte voorbeeld van. Haar vrolijke zichzelf en vooral haar lach waren zo aanstekelijk, dat je niet anders kon dan blij worden in haar buurt.

‘Positief’ leek wel een synoniem voor haar. Ze was een enorme levensgenieter en hield vooral van lekker eten. Als je haar social media bekijkt, lijkt het net of je op de pagina van Piet Huysentruyt bent beland. De ene ovenschotel naast de andere flitsen aan je voorbij. 

Haar honger was soms niet te stillen, want toen ze eens met de auto naar Spanje reisden waren de sandwiches in Luik al op. En dat waren er best veel. Lekkere wijntjes en zonnige vakanties deden haar ook enorm deugd. Vooral Ibiza was haar geliefde bestemming. Daar hebben we samen nog een vakantie doorgebracht. Dankbaar voor de leuke herinneringen die ik koester. Dit doet me toch weer even stilstaan hoe nietig we zijn op deze wereld. Als ik deze zin hardop lees, kijken Girlie en Glowie me vragend aan.

Wat zijn die twee toch vreselijk slim. Ze voelen duidelijk wanneer ik verdrietig ben en geven me om de beurt smachtende kopjes. Dan smelt ik helemaal weg en besef ik des te meer hoe gelukkig ik ben.

Ik kon niet anders dan schrijven over Greetje in mijn kattebelletje. Vandaar het meervoud in de titel. Zolang we de namen uitspreken van onze geliefden, die er niet meer zijn, blijven ze eeuwig bij ons. En wat hebben we nu geleerd? Carpe Diem!

DELEN