Als perfectionist streef je steeds maar weer naar het hoogst haalbare. Je wilt perfect werk leveren. Misschien wil je een perfecte moeder zijn, want de wereld bestaat nou eenmaal uit perfecte moeders. Althans, dat denk je. Uiteindelijk verlies je meer dan dat je wint met het altijd maar streven naar het hoogst haalbare. Het is immers nooit goed genoeg. Je bent daardoor vaker ontevreden dan tevreden.

Je moet helemaal niets

karaktereigenschappen die ik bij vrijwel al mijn gestreste cliënten terug zie. Helaas is het zo dat het perfecte doel maar zelden bereikt wordt. Het gevoel van te kort schieten overheerst. Het zorgt ervoor dat je heel veel “moet” van jezelf. En al dat “moeten” zorgt voor druk. Heel veel druk. Je bent misschien zelfs wel de slaaf van je eigen “moetens”. Want hey, het kan immers altijd nóg beter. Dus ga je nog een stapje verder. Nog iets langer door. Maar weet je? Je moet helemaal niks. Je “moet” alleen maar wat van jezelf “moet”. Dus wanneer mag je eens wat minder moeten van jezelf?

Niets is onder controle

Eigenlijk heb je nooit rust. Het stellen van hoge eisen is een belemmerende overtuiging. Niets is onder controle. Dat dénk je misschien wel. Maar uiteindelijk is dat helemaal niet zo. Hoe harder je probeert om iets te controleren, des te meer heeft dit jou onder controle. Laat het los. Vertrouw erop dat alles loopt zoals het loopt. Accepteer dat fouten maken menselijk is. Ja, ook voor jou. Een fout maken geeft je de mogelijkheid om ervan te leren. Het is de bril waarmee jij de wereld waarneemt. Je gedachten, gedrag en gevoelens worden gestuurd door deze overtuiging(en).

Voel & leef

Maak contact met je emoties om te voelen wat je echt wilt in plaats van wat je tussen je oren moet. Waar gaat het eigenlijk écht om in je leven? Je denkt toch zeker niet dat je op je sterfbed blij zult zijn dat je perfect was? Voel en leef naar wat er toe doet.
Liefs,
Angela
Angela Bitonti