Geboren en getogen in Limburg, maar toch was het altijd de droom van Deborah om de wereld te verkennen en een job te zoeken in de ontwikkelingshulp. Deborah vertelt hoe ze uiteindelijk terechtkwam in Goma en hoe het haar daar bevalt.

  • Leeftijd: 29 jaar
  • Uit: Hasselt
  • Woont in: Goma, Democratische Republiek Congo (DRC)
  • Job: HR-manager
  • Hobby’s: Tennis, salsa, lezen en wandelen

Deborah komt uit een multicultureel gezin: haar moeder is Filipijnse en haar vader is Belgisch. Na het behalen van haar masterdiploma psychologie besloot ze een aantal maanden de wereld rond te reizen. Nice, Kaapstad, Vancouver en Tamatave passeerden de revue. Uiteindelijk kwam ze in Lausanne, Zwitserland terecht waar ze haar Finse echtgenoot Lauri leerde kennen. Samen besloten ze om, na twee jaar Zwitserland, terug ‘het veld’ in te gaan. Zo belandden ze in Goma, DRC met MEDAIR. Hier werkt ze nu als HR-manager.

INTERVIEW: Limburger in het buitenland – Deborah Koivula-Beliën - Flashmagazine

Kom je nog vaak naar Limburg?

Ik probeer twee keer per jaar naar Limburg te komen, maar nu ik getrouwd ben en we de schoonfamilie in Finland en in Swaziland ook horen te bezoeken, is dat niet zo evident. 

Wat is je favoriete plekje hier?

Dat is moeilijk om te kiezen: ik mis er zo veel! Ik ga graag een ijsje eten in de Ijsboetiek of eens naar de film in de Kinepolis. Er is namelijk geen bioscoop in Congo. Ook ontbijten in De Tijd Hervonden en een kaarsje branden in de kerk van het Heilig Paterke in Hasselt mis ik wel.

Krijg je vaak bezoek van thuis?

Jammer genoeg is het niet mogelijk om vrienden of familie te ontvangen in Congo DR omwille van de veiligheidssituatie. 

INTERVIEW: Limburger in het buitenland – Deborah Koivula-Beliën - FlashmagazineWat zijn de verschillen/gelijkenissen met Goma en Limburg? 

De verschillen zijn enorm groot! Er zijn geen parken of bossen waar we kunnen wandelen, er zijn geen verkeerslichten en de verkeersregels worden niet gevolgd… Een onverwachte gelijkenis is de aanwezigheid van Everyday (Colruyt) producten, ook al is het een gelimiteerde selectie. Er zijn ook markten waar we groenten, fruit en kleding kunnen kopen en er zijn een handvol restaurants.

INTERVIEW: Limburger in het buitenland – Deborah Koivula-Beliën - Flashmagazine

Wat mis je het meest?

Mijn familie en vrienden, mijn metekindje Arisha, frietjes van de frituur, melkijsjes van de Ijsboetiek en shoppen in Hasselt

Denk je ooit nog terug naar België te verhuizen?

Momenteel denk ik niet dat we naar België zullen verhuizen, maar never say never. 

Waarom heb je eigenlijk het gezellige Limburg verlaten?

Al van jongs af aan droomde ik ervan om voor hulporganisaties zoals Artsen zonder grenzen of Het Rode Kruis te werken in derdewereldlanden. Mijn steentje bijdragen door het ondersteunen van mensen die in moeilijke omstandigheden leven, dat is wat ik graag wilde doen. We hebben het echt té goed in Limburg, al beseffen we dat niet altijd. Ik voelde me geroepen om naar Afrika te gaan en hoewel het moeilijk is om ‘binnen te geraken’ bij een internationale hulporganisatie als niet-medisch personeel, heb ik het nooit opgegeven. 

INTERVIEW: Limburger in het buitenland – Deborah Koivula-Beliën - Flashmagazine

Hoe verliep de verhuis? Was het moeilijk om alles achter te laten?

Ondertussen ben ik al drie keer verhuisd naar een ander land. Ik zou het haast gewoon moeten zijn, maar toch blijft het moeilijk om familie en vrienden achter te laten. Het afscheid van mijn ouders op de luchthaven is telkens opnieuw een emotioneel moment en doet me twijfelen of het wel de juiste beslissing was om weer te vertrekken.

De verhuis naar Congo DR was ook niet zo eenvoudig. Het is namelijk niet evident om een visum te krijgen, om in twee valiezen je benodigdheden voor twee jaar in te pakken, om te leven met de gelimiteerde bewegingsvrijheid, de onveiligheid, de huidige ebola-epidemie, het gebrek aan basisbehoeften… 

Wat was de grootste aanpassing?

Omwille van de veiligheidscontext is het niet toegelaten om in de prachtige natuur te wandelen en dat is nu net iets wat ik graag doe. Het gebrek aan vrijheid geeft soms een onbehaaglijk gevoel. Gelukkig kunnen we wel met de auto rijden naar bepaalde restaurants of supermarkten. 

INTERVIEW: Limburger in het buitenland - Flashmagazine

Het aanbod in de supermarkten is beperkt. Sommige producten zijn aanwezig voor twee weken om daarna weer te verdwijnen voor een aantal maanden. Zo kon ik op een bepaald moment weer room kopen nadat het vier maanden niet beschikbaar was. Het maakte mijn dag goed, omdat ik dan een heerlijke taart kon bakken met slagroom. Het geluk zit ‘m in de kleine dingen, hé!

Daarnaast moeten groenten en fruit met gechloreerd water gewassen worden en ook ons drinkwater wordt gereinigd met chloortabletten. Het duurt wel even voordat je went aan de smaak. Telkens we op vakantie gaan, geniet ik dan ook van een glas Evian water. 

Was de verhuis het uiteindelijk waard? 

Het is moeilijk om daar nu al op te antwoorden. Het duurt toch wel even om te wennen aan de nieuwe woonomgeving, de beperkingen in bewegingsvrijheid, het gebrek aan bepaalde producten etc.

Toch denk ik dat ik al veel geleerd heb en gegroeid ben in mijn werk en als persoon en dat is onbetaalbaar. 

INTERVIEW: Limburger in het buitenland - Flashmagazine

Ben of ken jij een Limburger in het buitenland zoals Deborah Koivula-Beliën die z’n ervaring wil delen? Twijfel niet en stuur snel een mailtje naar tine@intermedia.be!

Deborah Koivula-Beliën is trouwens niet de enige Limburger in het buitenland! Benieuwd wie er nog zoal de stap waagden? Lees snel verder!