Elise Wouters zegt het met woorden én daden. Ze verhuisde van Limburg naar Londen en woont daar nu al heel wat jaren. Waarom ze de sprong waagde, lees je hier!

Naam: Elise Wouters
Leeftijd: 28 jaar
Geboren te: Herk-de-Stad
Woont in: Londen
Job: Freelance schrijfster
Hobby’s: Ballet, boeken verslinden en dansen in de moshpit

Hallo Elise! Kan je jezelf even voorstellen aan onze lezers?

Ik ben Elise en ondertussen woon ik al tien jaar in Londen. Ik werk als freelance schrijfster en treed ook geregeld op in zalen en op festivals met mijn ‘spoken word’ poëzie. Dit doorheen het hele Verenigd Koninkrijk. Begin vorig jaar kocht ik uiteindelijk ook mijn eigen stekje in Islington, Noord-London.

Waarom heb je ervoor gekozen het gezellige Limburg te verlaten?

Omdat ik als tiener al gek was op Britse schrijvers als Woolf, Keats en Shelley. Daarom wilde ik ook absoluut Engelse literatuur gaan studeren. En welke plek is er beter dan Londen om mij hierin te verdiepen? Op m’n zestiende bereidde ik dan ook mijn toelating voor enkele Londense universiteiten voor en behaalde ik een extra diploma aan de Britse School in Brussel. Uiteindelijk mocht ik starten aan de universiteit die bovenaan mijn lijstje stond. Dat was dan ook echt wel een droom die uitkwam. Na mijn masterdiploma, ging ik aan de slag bij de BBC en onlangs nam ik de sprong om freelancer te worden en mijn eigen creatieve projecten uit te werken.

Hoe verliep de verhuis? Was het moeilijk om alles achter te laten?

Samen met mijn ouders pakte ik mijn hebben en houden in de auto en reden we via de Eurotunnel naar mijn nieuwe leven. Als student zat ik op kot in University Halls waar de kamers super klein waren. Ik had dan ook eigenlijk niet veel meer bij dan wat kleding en boeken. De keuken werd met negen andere studenten gedeeld. We overleefden dat jaar dan ook voornamelijk op een dieet van pot noodles en pints. Bij de verhuis was het afscheid vooral voor mijn ouders zwaar. Ikzelf kreeg mijn klop pas enkele weken daarna. Toen pas kwam het besef dat je als zeventienjarige helemaal alleen in een grootstad woont en eigenlijk amper weet hoe een wasmachine werkt. Gelukkig leerde ik op korte tijd heel wat bij en ben ik nu ook heel wat zelfstandiger en zelfverzekerder geworden.

Limburger in het buitenland: Elise Wouters - Flashmagazine

Wat was de grootste aanpassing?

Het ritme van het leven in Londen staat een versnelling hoger. De verwachting om continu te presteren en je te bewijzen is groot en de competitie is navenant. Maar ik hou daar op zich wel van. De ambitie die in Londen bruist, zet je aan om jezelf constant een nieuwe uitdaging te geven. Dat was ook één van de redenen waarom ik verhuisde. In mijn vak zijn er namelijk meer creatieve opportuniteiten en internationale connecties in Londen.

Kom je nog vaak naar België / Limburg?

Absoluut! Met de Eurostar sta ik dan ook in twee uurtjes weer op Belgische bodem. Ik probeer om elke zes weken een weekendje thuis te komen. Dan kan ik lekker bijkletsen met een stukje taart samen met mijn ouders, spring ik even binnen bij m’n grootouders of babysit ik een namiddagje op mijn petekindje.

Wat is dan je favoriete plekje?

De tuin van m’n ouders… Die voelt als een paradijs aan in vergelijking met een stadsbalkonnetje. Vlak ernaast staat een serre met aardbeien; als daar het eerste fruit in de lente begint te groeien, kan je mij er moeilijk weghouden. Of die eerste lentebloesems op onze appelbomen, heerlijk! Verder doe ik graag een terrasje in Hasselt of een wandeling rond Het Vinne.

Krijg je vaak bezoek van thuis?

Zeker! Mijn mama komt graag langs voor een weekendje shoppen. M’n papa en broer waren onlangs ook hier om te helpen met wat klusjes in mijn nieuwe appartement en eens een voetbalmatch bij te wonen. Hun tolerantie voor de drukte van de stad ligt misschien wel wat lager dan de mijne. Enkele uitstapjes waarbij ik hen meeneem op overvolle metroritten en doe aanschuiven voor exotische pop-up restaurantjes en dan hebben ze hun portie Londen voor het jaar wel gehad! Ik bezoek ze dus eens zo graag thuis. Als fruittelers ligt hun hart dan ook echt in Limburg.

Limburger in het buitenland: Elise Wouters - Flashmagazine

Wat mis je nu het meest in Limburg?

Het eten. Ik zou een hele ode kunnen schrijven aan Limburgse vlaai. De Britten staan sowieso niet bekend om hun verfijnde cuisine, maar het feit dat we in Limburg zó verwend zijn met kwaliteitsvolle streekproducten maakt dat ik de Belgische kost toch wel mis. Af en toe prop ik na een weekendje Herk dan ook een tas vol met speculaas, perensiroop en wafels om mee te nemen.

Wat zijn de verschillen/gelijkenissen met Londen en Limburg?

Ze zijn zo verschillend, maar de belangrijkste gelijkenis kan je waarschijnlijk vinden in de mensen. Op het eerste zicht lijken Londenaars misschien niet bepaald vriendelijk, maar eens je door die beschermende, afstandelijke laag geraakt, vind ik dat ze net dezelfde jovialiteit, warmte en humor hebben die je bij Limburgers terugvindt.

Denk je ooit nog terug naar België te verhuizen?

Waarschijnlijk wel. Momenteel voelt Londen echt als thuis aan, omdat ik hier creatief aan de slag kan. Ik geniet ook volop van de overvloed aan cultuur; elke avond is er wel een kennis die een muziekoptreden, culturele voorstelling, modeshow of nieuwe restaurantopening organiseert. Mijn vriendenkring hier is ook erg actief in de creatieve wereld, dus ik heb het gevoel dat ik nu echt op de juiste plek zit. Ik wil het meeste halen uit mijn ervaring hier. Maar wie weet hoe het leven er binnen tien of twintig jaar uitziet? Ik plan op dat vlak niet te ver vooruit en laat het leven, de liefde en (helaas ook) de Brexit op me afkomen.

Was de verhuis het waard?

Hell yes, I love it!


Ben of ken jij een Limburger in het buitenland en wil jij ook graag jouw ervaringen delen? Twijfel niet en contacteer ons. Stuur een mailtje naar tine@intermedia.be.