En toen werd het stil, heel stil. Hasselaar Rob Beenders leidt een druk leven als politicus wanneer hij op een dag geveld wordt door een banale infectie en er zijn gehoor grotendeels door verliest. In zijn boek Mijn hoorreis blikt hij terug op die periode, maar wil hij vooral ook anderen inspireren om niet bij de pakken te blijven zitten bij slechthorendheid. 

Waarom besloot je om dit boek te schrijven?

Rob Beenders: “Ik wil vooral het taboe doorbreken. Er heerst nog altijd schaamte rond het dragen van een hoortoestel. Begrijpelijk ook wel, want het wordt nogal snel geassocieerd met ‘oud’ zijn.’ Na een diagnose van slechthorendheid gaan nog steeds te weinig mensen op zoek naar een oplossing. Dat is natuurlijk doodjammer, want slechthorendheid heeft een grote impact op je sociale en professionele leven. Bij een ernstige vorm raak je meer en meer geïsoleerd van je omgeving en je werk. Niet kiezen voor een oplossing brengt ook andere medische problemen met zich mee. Dat is wetenschappelijk bewezen. Zo verhoogt slechthorendheid de kans op dementie.”  

Stond jij meteen open voor een oplossing?

“Zelf werd ik van de ene dag op de andere ernstig slechthorend. Aan mijn linkerzijde hoorde ik niets meer, en ook mijn rechterzijde was aangetast. Dat voelde erg claustrofobisch. Bovendien zat ik met een enorme angst, omdat het meteen duidelijk was dat mijn slechthorendheid niet meer kon verbeteren, enkel nog kon verergeren. Dat komt door de ziekte van Ménière die ik heb. Voor mij was er eigenlijk maar één optie: op zoek gaan naar een oplossing. De sterkste hoortoestellen bleken al snel niet afdoende. Via een arts kwam ik meer te weten over een cochleair implantaat, ook wel CI genoemd. Dat is een toestel dat een chirurg onder je huid inplant en je gehoorzenuw elektrisch stimuleert. Het enige wat je ziet, is het buitengedeelte van het CI, dat je gemakkelijk magnetisch vastklikt op het binnengedeelte. Die operatie was het begin van mijn revalidatie. Ik kon de draad van mijn leven weer opnemen.”

CI’s zijn nog niet zo vaak te zien in het straatbeeld.

“Dat klopt, al bestaan ze al zo’n 30 jaar. Maar in ons land gebeuren er slechts een kleine 400 operaties per jaar. Terwijl er in principe 3.000 personen per jaar mee geholpen kunnen worden. Slechts tien procent kiest voor deze oplossing, vooral uit schrik voor de operatie. Gelukkig zit het aantal in de lift. Dat komt mede dankzij organisaties als Kind en Gezin die al vroegtijdig hoortesten doen bij baby’s. Ouders kiezen gemakkelijker voor deze operatie of andere oplossingen. Ze zijn immers onmisbaar voor een gezonde ontwikkeling van hun kind.” 

“Zelf ben ik zo overtuigd van de meerwaarde van een CI en hooroplossingen in het algemeen, dat ik er ook professioneel mee bezig ben. Vanuit mijn job werk ik inhoudelijk mee aan de bekendheid rond CI’s en schrijf ik ook mee aan dossiers om de wetgeving rond o.a. terugbetaling aan te passen.”

“En ja, mensen kijken wel eens raar op. Beginnen te fluisteren als ze zo’n jong iemand als ik met dat toestelletje op zijn hoofd zien. Helaas voor die mensen hoor ik met dit CI nog beter dan vroeger én hoor ik zelfs vanop afstand wat ze zeggen. De blikken als ik dan met hen in gesprek ga (lacht). Want dat doe ik steeds: ik laat geen kans onbenut om aan te geven hoe een hooroplossing je leven kan veranderen. Dat hoop ik ook met dit interview te doen.”

Wedstrijd:

Wil je graag meer lezen over Robs hoorreis? Bezorg ons het antwoord op onderstaande vraag en maak kans op een van de tien boeken die we wegschenken. Hoeveel CI’s worden er jaarlijks ingeplant bij patiënten in België?

Deelnemen kan via: www.intermedia.be/westrijden

© Foto’s: Sebastiaan van Duppen • Tekst: ZINNIG • Make-up: Sabita Erlings

DELEN